गजल

भत्किएर मुटु पनि लुकिरन्छ आँखा भरि
लुकाउ भन्छु घाउहरु दुःखीरन्छ आँखा भरि

सम्झनाको बाढी पैरो धाउँछ किन तिम्रै सहर
एउटा छाँया किन सधै झुकिरन्छ आँखा भरि

खोजी हेर्छु तिम्रो तस्विर लुकाउने ऐना भित्र
मन जस्तै किन सधै चुकिरन्छ आँखा भरि

बगी जाओस् भन्छु सधै तिम्लेदेका पीडाहरु
एउटा सागर किन सधै सुकिरन्छ आँखा भरि

गजल

-तेजविक्रम कार्की
कमाउने बाटो खन्न नोट माग्न आए बा
यि तिनै हैनन्? फेरी भोट माग्न आए बा

झुठा कुरा गर्नुहुन्न भन्या हैन? हजुरले
दु:ख बाड्नुपर्छ भन्दै चोट माग्न आए बा

मेची-काली दुखेकैछ सुस्ता अनि कालापानी
आधी घरै बेचिसके गोठ माग्न आए बा

यस्तैबेला मात्रै किन सन्चै? भन्दै सोध्ने गर्छन्
देखाउदै चुनाब चिन्ह अठोट माग्न आए बा

गजल

गजल

- तेजविक्रम कार्की

हजारौ रहरहरुको सपना रोज्दैछु म

हिडेर बगरमा पनि जिवन खोज्दैछु म

पुछेर हेर यहाँ जिवनका पलहरु यी

बगाइ आँशुले आफ्नै बिरानी छोप्दैछु म

बगेर रहर कत्ति सुसायो होला यो मन

रोपेर आशा बगरमा पसिना पोख्दैछु म

फर्केर हेर प्रिय तिम्रै खुशीको लागी

हजार सपनाहरुको भारी बोक्दैछु म

रचना मिति - २०७०।०१।३१

छाती भित्र प्रेमिल चोट खपि बाँचेका ति करोडैा मनहरूमा समर्पित मेरो एउटा
गजल

देखाउ भन्यौ तिम्ले देको छातीमा निल डामहरु
लिलामीमा राखीयछन् मेरा चिठ्ठी खामहरु

अलि अलि बाँकी छु की भन्थे तिम्रा रहर भित्र
विर्सिएर लेखेछौ की पराइका ति नामहरु

खोज्दै छु म भेट्छु की त तिम्लाइ यतै सहर भित्र
भन्दै कति धाएको छु मन्दिर र धामहरु

बिर्से पछी तिम्ले आज देउरालीका भेटहरु
बिर्सेको छु बसन्त र शिशीरका यामहरु

'हरायका ति लाखौ गुमनाम जिन्दगीहरूमा समर्पित' - मेरो यो एउटा कविता

'तिमी हराय पछी'

-     तेजविक्रम कार्की

     

सम्झनाका धेरै धेरै

पलहरू जोडिएर

एउटा नदी बगीदिन्छ हृदयमा

एकै छिन छाडेर जिन्दगीको सबै हिसाबहरू

म बेगले उर्लिदिन्छु

बेहिसाब

तिम्रो मनको डोबै डोब

भन म के जवाफ दिउँ ?

घुम्ती मोडहरुमा भेटीनेहरूलाई

सोध्लान ?

यो आधा जिवन लिएर

तिमी हिड्ने बाटो कहाँसम्म पुग्ला ?

सडक किनारका ति निला फूलहरू

उसैगरी फुल्दै छन्

त्यो रुख मुनि

उभिएको एउटा आभा

अझै उसै गरी पर्खिए झै लाग्छ

बतासको मिठो सुस्केरासँगै

तिम्रो पछ्यौरीको सुगन्ध

वारी

किनार नाघिरहेको मन

अझै उसै गरी छोएर गए झै लाग्छ

पर बादल छुने गरी उडेका पंक्षीहरू झै

म उडेर तिमी सम्म पुग्न सक्छु सक्दिन ?

जीवनको यो गोरेटो हिडेर

तिमीलाई भेट्न सक्छु सक्दिन ?

भन म के जवाफ दिउँ ?

घुम्ती मोडहरुमा भेटीनेहरूलाई

सोध्लान ?

यो आधा जिवन लिएर

तिमी हिड्ने बाटो कहाँसम्म पुग्ला ?

छामी हेर्छु यो छाती भित्र

मेरो भन्नु यै ढुक ढुकी पनि किन हराएको होला ?

बतासीएर वेगले हावासँगै

त्यो पछ्यौरी बादलुको

कुन देश पुग्यो होला ?

खोलाको किनारै किनार हिडे भने

नदीसँग सँगै म विलिन हुने

मेरो आफ्नै समुन्द्र होला की नहोला ?

मैले विसाएर भारी यो जिवनको

निदाएर  तिम्रै काखमा

एकै छिन सुस्केरा मार्ने

त्यो चौतारी

झरीसँगै बगेर

कहाँ पुग्यो होला ?

भन म के जवाफ दिउँ ?

घुम्ती मोडहरुमा भेटीनेहरूलाई

सोध्लान ?

यो आधा जिवन लिएर

तिमी हिड्ने बाटो कहाँसम्म पुग्ला?

बुझेको छु अध्यारै नहुने भए

यति विघ्न मोह

उज्यालोको कहाँ हुन्थ्यो होला र?

बग्दै नबग्ने भए आँशुको

कहाँ कुनै मोल हुन्थ्यो होला र ?

पानी भएको भए सायद

मरुभुमिको तिर्खा कस्ले सम्झिने थिए र ?

जवाफ निस्कने भए

जिन्दगीकै पनि हिसाब किताब

कस्ले गर्थ्यो र ?

फेरी पनि आज बेहिसाब

बगेर जिन्दगीमा

बेगले उर्लिरहेकै छु

तिम्रो मनको डोबै डोब

भन म के जवाफ दिउँ ?

घुम्ती मोडहरूमा भेटीनेहरूलाई

सोध्लान ?

यो आधा जिवन लिएर

तिमी हिड्ने बाटो कहाँसम्म पुग्ला ?

गजल
- तेजविक्रम कार्की
मनै मनको दरबारमा पस्दा आँखाबाट फेरि
अञ्जुलीमा थाप्यौ मलाई खस्दा आँखाबाट फेरि

नटेकेको माटो आफ्नो नदेखेको बाटो भई
त्यही कतै झरेको छु फस्दा आँखाबाट फेरि

छोडियछु त्यही कतै छोडियछु आफै आज
थाहै नपाई तिम्रै छेऊ बस्दा आँखाबाट फेरि

हराउँछु भेटाउदिन छामी हेर्छु छाती रित्तो
टुक्रिजाला सम्हाल मन कस्दा आँखाबाट फेरि
रचना मिति २०६५।०४।२१

गजल

भर्खरै अाफूलार्इ पेाखी अाएकेा छु एक नदी किनारामा
तिमी र म बिच एउटा साँध लाएकेा छु एक नदी किनारामा

त्येा मन? बालुवाकेा हुनसक्छ, येा घर भित्र कैद
भत्किएर अाफैसँग टाढा पाएकेा छु एक नदी किनारामा

म बगिरहेछु नदी, उभिएर हेरीरहेछु अाफैलार्इ
क्षितिजमा एक मिराज टलपल छाएकेा छु एक नदी किनारामा

ढलपल गर्दैछ जुन या पानी? येा नदीमा के हुँ म अाफै?
अाफ्नै एक प्रति छाँया कतै हराएकेा छु एक नदी किनारामा

गजल

अधर हरेर फेरी कतै भाग्छ जीवन
भिजेका ति परेली जस्तेा लाग्छ जीवन

किन हेा येा मन दिने शरीर कस्लार्इ
हरे दैव नी झेाली थाप्दै माग्छ जीवन

हिउँ झर्दा पग्ली किन रून्छिन् ? हिमाल
लेक हुन्छु मन अेार्इली किन नाघ्छ जीवन

दुख्दै म हराउँदा अाफैसँग पनि
हजार अँाखा मिली किन दाग्छ जीवन

 (रचना मिती २०६२।७।८)

गजल

शान्तिका यी चाह भित्र विरानेा भेा ठाउँ हाम्रेा
जहाँ तही घाउ लागी पीडा बन्येा गाउँ हाम्रेा

भेाली उठी कहाँ जाने कता लाग्ने परदेश
अाफैसँग हुँदै गयेा अपरीचित पाउँ हाम्रेा

केही छैन फरक कतै बगी जाने रगतमा
डुबीराकेा सागर माझ एउटै छ नाउ हाम्रेा

खेाजी हेरैा परीचय फरक कतै पाउने छैनैा
बल्झार्इ उही, पीडा उही, उही छ येा घाउ हाम्रेा

अास्था बाँडैा शिखरकेा दुखार्इ येा एउटै भनि
जेाडिनेछन् टुक्क्रेका मन अाशा राख्दै जाउँ हाम्रेा

(रचना मिती २०६१।८।८)

गजल

लाउँछैा जीन्दगीकेा परीभाषा छैन

गाउँछैा जीन्दगीकेा परीभाषा छैन

रित्तेा रीत्तेा नदी रित्तेा किनारहरू

धाउँछैा जीन्दगीकेा परीभाषा छैन

मेाती टिप्छु भनि जत्ति सागर डुब

पाउँछैा जीन्दगीकेा परीभाषा छैन

सानिध्यकेा अाभाष गराउन फेरी

अाउँछैा जीन्दगीकेा परीभाषा छैन

कही झरी वर्षा घाम पानीलार्इ

छाउँछैा जीन्दगीकेा परीभाषा छैन

(रचना मिती २०६१।१२।८)

गजल

तिमीले गाउने उदास गीत हुँ म
कसैले हारेकेा नमीठेा जीत हुँ म

तान या च्यात अक्षर पखालिएकेा
तिनै चिठ्ठीकेा धमिलेा प्रित हुँ म

थामेर हत्केलामा राखेर के गर्छैा
तिम्रेा प्यास मेट्न नसक्ने सीत हुँ म

भिज्यैा, नभेटीने रित्तेा पर्खार्इ तिम्रेा
जिवन हारेकेा निर्लज्ज रीत हुँ म